Ditea

"AQUÍ CHEIRA A MORTO"

2009-02-13T13:07:00.004+01:00

O DÍA 13 DE ABRIL DE 2008, SAÍU A ESCENA UN DOS ÚLTIMOS TRABALLOS DE DITEA. A ESTREA FOI UNHA EXPERIENCIA GRATIFICANTE TANTO PARA O EQUIPO COMA PARA O PÚBLICO ASISTENTE, QUE AMOSOU A SÚA SATISFACCIÓN ENTRE RISAS E APLAUSOS. EN DEFINITIVA: O PROXECTO AQUÍ CHEIRA A MORTO COMEZA A SÚA ANDAINA POLAS TÁBOAS, CON FORZA E ILUSIÓN, E CUN PERCORRIDO NO QUE, DE SEGURO, NON HAN FALTAR MOITAS, PERO QUE MOITAS GARGALLADAS...

EI, E SE TI TES VISTO A OBRA, POR FAVOR, FAINOS O TEU COMENTARIO AO FINAL DESTA ENTRADA, ESTAMOS ABERTOS A CALQUERA IMPRESIÓN OU SUXESTIÓN, NA SEGURIDADE DE QUE TI TAMÉN PODES AXUDAR Á MELLORA, SEMPRE POSIBLE, DO ESPECTÁCULO...

A piques de cumprir o seu 50 aniversario, o Teatro de Cámara DITEA ten o pracer de lles presentar unha revisión dun clásico de A. Paso que nós demos en chamar “AQUÍ CHEIRA A MORTO”. Unha peza cunha sólida construción escénica e diálogo inxenioso que se axeita ás situacións e ó perfil burlesco dos personaxes sen perder en ningures, nen ritmo nen eficacia.
Unha farsa chea de fresca fantasía que mestura trama e enredo de varios xéneros: comedia, obra policíaca e de suspense, anodados e trabados como factores da enigma e da intriga, de tal xeito, que non deixan adiviñar o desenlace final.
Din os que saben destas cousas, que ás veces o verdadeiramente compricado non é asasinar, senón demostrar que non tes cometido o asasinato. Ás veces a vida colócanos fronte a situacións nas que é moito máis difícil demostrar a absoluta inocencia, do que ter cometido a falcatruada. Algo que pode resultar francamente cómico. Dende este punto de vista “AQUÍ CHEIRA A MORTO” podería ser unha comedia policíaca tomada a coña, na que conviven: criminais, sospeitosos, policía e vítima. Se todos eles consiguen arrincarlles un sorriso, nós daríamonos por ben pagos e satisfeitos.

Xán Casas

ALGUNHAS FOTOS DE ENSAIOS

by Chen

PRÓXIMAS ACTUACIÓNS "Aquí cheira a morto"

2009-02-01T11:43:00.013+01:00

Ainda que falta a información horaria e a localización exacta, de momento este é o calendario de próximas actuacións:
04/10/08.- Salceda de Caselas. (cultural as 20:00)
12/10/08.- Ferrol. (Centro Cívico de Caranza)
18/10/08.- Rodeiro. (centro cultural Manuel Lamazares as 20:30)
08/11/08.- Brión. (centro social Pedrouzos)
15/11/08.- A Coruña. (centro social Sagrada Familia as 20:00)
22/11/08.- Barbadás. (casa da cultura)
29/11/08.- Serra de Outes.
30/11/08.- Vigo. (Auditorio S.C.D. Atlántida de Matamá as 20:30)
09/12/08.- Santiago de Compostela. (Aula de Cultura de la Fundación Caixa Galicia as 21 horas - Rúa Carreira do Conde)
18/01/09.- Rianxo, no novo Auditorio, domingo ás 20 h.
07/03/09.- CEE
15/03/09.- Vedra. Centro Social
09/05/09. Noia no Coliseo Noela

18/10/09.- Antas de Ulla

25/10/09.- O Carballiño. No auditorio do Carballiño ás 7 da tarde.

No Correo de onte...

2008-12-17T13:04:00.004+01:00

J.A. de la Fuente fala así de ben de Ditea e do teatro amador en xeral:

Unha dose de gloria para o teatro afeccionado

O martes pasado, día 9, iniciouse o Festival de Teatro Afeccionado Agustín Magán, coa obra Aquí cheira a morto representada polo grupo compostelán Ditea. A Aula de Cultura Caixa Galicia estaba ateigada de público, como poucas veces se ve en representacións de grupos de profesionais.

Os asistentes acolleron con entusiasmo a montaxe presentada e a boa actuación dos actores e actrices. Non sei se porque o público asistente a este tipo de representacións de teatro afeccionado non ten o suficiente tirón ou porque non asistiu ningunha autoridade que convocase os medios de comunicación, nos días seguintes non aparece, salvo neste xornal, ningunha reseña de tal acto que, quizais por non contar con subvencións desorbitadas ou por non darlle réditos políticos a ninguén, non lles interesa ós medios.
Temos en Santiago un problema de memoria e de desprezo polo noso, o máis próximo. No caso de Ditea, que a piques está de facer cincuenta anos de labor teatral ininterrumpida, é manifesto o esquecemento que sofre.
Un queda pasmado vendo e lendo nos medios a importancia que se lles dá a certos actos superfluos que o único mérito que teñen é a capacidade de convocatoria que ten quen os organiza.
Deámoslle, neste caso, ós grupos de teatro afeccionado, unhas mínimas doses de gloria nos medios, que ben o merecen polo labor que realizan a cambio de moi pouco ou nada.

Na edición dixital, podemos lelo aquí.

Esa Martina!!!

2008-12-11T18:31:00.003+01:00

Mirade o que di dela (e de toda Ditea) Xabier Sanmartín no Correo de hoxe:

Martina Martínez no es nadie en la escena teatral gallega pero el pasado lunes, ante un auditorio lleno, arrancó de las manos ovaciones que volaron lejos. Lo hizo clavando el texto pero también improvisando, como sucedió cuando una lámpara se vino al suelo sin aviso, porque si las lámparas avisaran más que representar una obra de Alfonso Paso, como Aquí cheira a morto, estaríamos ante un texto del absurdo, género de culto pero, en general, de menor recorrido. Ese montaje clásico ha abierto el Festival de Teatro Afeccionado Agustín Magán en Santiago, del que me acordé la noche del lunes viendo el estreno de Generación D. F., serie de Antena 3 donde un personaje dijo: "Ya sabes, una de esas personas rarísimas, de las que incluso va al teatro...". Sí. Y no, no me hizo gracia aunque ya se sabe que todo gag pide complicidad, y no era el caso. El chiste de ese serial planteado como historias breves hiladas con la voz en off de Ramón Langa (lo único salvable) ilumina una cueva que aún traga personas, la caverna de la cuarta pared. Vuelvo a Martina, y al resto de componentes de la compañía amateur Ditea, la más antigua de Galicia, la segunda a nivel peninsular; ella y otros muchos actores aficionados campan estos días por el Aula Sociocultural de Caixa Galicia (21.00 h, entrada libre), dando cuerpo a los nervios del estómago, poniendo en la voz el tembleque de la representación en vivo, la mentira, la fábula que no admite play, ni pause, la acción, la narración efímera con sus toses y coces, contratiempos y verdades respiradas codo a codo. Teatro, con 't' de tele, tele, en latín es... lejos. La magia viene de allí.

Xogamos na casa!!!

2008-12-08T12:12:00.002+01:00

Inauguramos o VII Festival Magán de Teatro Afeccionado, con Aquí cheira a morto!, o martes 9 de decembro ás 21.00 na Aula Sociocultural de Caixa Galicia, en Compostela. Alí agardamos vervos!

A Federación Galega de Teatro Afeccionado (FEGATEA) organiza un ano máis o Festival de Teatro Afeccionado Agustín Magán, co apoio da Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural da Consellaría de Cultura e Deporte e a colaboración da Fundación Caixa Galicia. Este ano, o escenario compostelán que acollerá as seis funcións (todas con entrada libre e ás 21.00) será o da Aula Sociocultural Caixa Galicia. Durante estes seis días poderemos achegarnos a propostas ben diferentes que demostran a versatilidade e a innovación do teatro amador galego.

Adeus a un alma mater do teatro

2008-10-22T12:53:00.002+02:00

Chegan malas noticias: Rubén García, o impulsor e director da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia, faleceu onte aos 57 anos de idade, logo dun ano de loita contra a esclerose lateral amiotrófica.

Nacera en Ribadavia no 51, e dende a asociación Abrente, no 73, conseguiu que se fixese a primeira mostra de teatro galego no país. Dende o 84, dirixiu a Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia. El foi un dos principais motores do noso teatro, tanto dende o berce que supuxo o afeccionado, como do profesional, que conseguiu botar adiante. A súa perda déixanos un pouco orf@s a tod@s.

O día d@s teatreir@s!

2008-03-27T10:41:00.004+01:00

Un ano máis, colgamos a mensaxe do Día Mundial do Teatro, este ano asinada por Robert Lepage, autor, director e actor quebequés. Aquí a está:

"Existen numerosas hipóteses sobre as orixes do teatro, pero a que máis me chama ten forma de fábula: Unha noite, en tempos inmemoriais, un grupo de homes reuniuse nunha canteira para se quentar arredor do lume e contar historias. De súpeto, un deles tivo a idea de se erguer e utilizar a súa sombra para ilustrar o seu conto. Usando a luz das lapas fixo aparecer personaxes inmensos sobre os muros da canteira. Os outros, abraiados, recoñeceron un por un o forte e o débil, o opresor e o oprimido, o deus e o mortal.

Hoxe en día, a luz dos proxectores substituíu o lume orixinal, e a maquinaria escénica, os muros da canteira. E aínda que lles pese a algúns puristas, esta fábula lémbranos que a tecnoloxía está na mesma orixe do teatro e que non debera ser percibida como unha ameaza, senón como un elemento unificador.

A supervivencia da arte dramática depende da súa capacidade de se reinventar asumindo as novas ferramentas e as novas linguaxes. Se non, como podería o teatro seguir sendo testemuña dos grandes feitos da súa época e promover o entendemento entre os pobos, se el mesmo non dá probas de apertura? Como podería xactarse de ofrecer solucións aos problemas de intolerancia, de exclusión e de racismo se, na súa mesma práctica, se resiste a toda mestizaxe e integración?

Para representar o mundo en toda a súa complexidade, o artista debe propor formas e ideas novas e confiar na intelixencia do espectador, capaz de distinguir a silueta da humanidade neste xogo perpetuo de luces e sombras.

E é certo que de tanto xogar con lume, o ser humano corre o risco de se queimar, pero ten tamén a posibilidade de abraiar e iluminar".

Ah! e lembramos que mañá comeza en Vedra unha edición máis de Teatrofilia, un dos mellores festivais de teatro amador, da man da Asociación Cultural Papaventos. Información de primeira man, como sempre, no blog de Elianinha. Nunca esqueceremos o ben que nos trataron hai dúas edicións! En Vedra é un dos lugares onde se respira amor polo teatro. Aperta, compañeir@s, e moita merda!

VISITA DENDE FRANCIA

2007-06-12T21:16:00.001+02:00

Pois si. Onte martes, tivemos unha vista inesperada; dende Francia. A nosa "antiga" rexidora, Nati, veu facernos unha visita polo local. Gran sorpresa, moitos "mecaghina...!", e bicos e abrazos por doquier.

As veces consegues verte a ti mesmo nos ollos do outro (ala...!) Iso foi un pouco o que sucedeu onte. Ante a ollada sorprendida de Nati eramos moi conscientes de que xa non somos os mesm@s que hai un ano. As caras cambiaron bastante. Xa non están na nova obra nin Valiño, nin Lucre, nin Lara. Tampouco "o duque" de "Melocotón en xarope", Xaquín, que o temos agora cada tarde á hora do café na TVG. Concretamente na teleserie "Valderrey".

Pero así é DITEA: un ente vivo no que a xente entra e sae continuamente, no que as distintas xeracións se solapan sen maior problema.
De tódolos xeitos a Valiño, Lucre, Lara e Xaquín aínda os poderemos/poderedes ver o próximo outono nas funcións de "Melocotón..." que van convivir coa estrea e andadura de "Aquí cheira a morto".

E nada máis por hoxe. Só comentar a foto, na que aparece Paula (gafas de pasta brancas) que está botándonos unha man, sustituindo a Martina mentras ela non volve; Isa (con lapiz) que está a facer de Axudante de Dirección; a Amenedo (con barba e gafas) e cunha paciencia infinita; e Xan (con anel na man esquerda) observando o ensaio e tentando dirixir este noso barco para ver de chegar a bo porto. Amén.

Pouco máis de momento. Vémonos nos teatros.

Posted by Marcos

A vista atrás

2007-04-06T23:07:00.001+02:00

RÚA DO POMBAL.ENTRADA LOCAL DE DITEA. EXT – DÍA
9 da mañán. ALBERTE, ANTONIO e LARA sacan os tres bolardos que pechan o paso á aceira que hai diante do local de Ditea. Os dous homes collen cada un dun extremo do pivote metálico e erguénno; A rapaza sitúalles debaixo unha plancha de madeira con rodas para poder movelos ata a beira rúa.

ESTRADA.COCHE DE ANTELO. INT – DÍA
ANTELO conduce o seu coche ata chegar a un polígono industrial onde aparca fronte a unha empresa de alugueiro de automóviles.

RÚA DO POMBAL.ENTRADA LOCAL DE DITEA. EXT–DÍA
Seguen sacando os bolardos con bastante esforzo. Os homes maldicen dicindo que xa non están para estes trotes. ANTONIO coloca ben a faixa nas costas e ALBERTE fai coñas sobre as calcificacións que ten nun ombreiro mentres a moza ri deles.

PARKING EMPRESA DE ALUGUEIRO. EXT – DÍA
ANTELO pecha a porta do seu coche e vai onda os camións aparcados. Saca unha chave e abre a porta dun. Súbese a cabina.

RÚA DO POMBAL.ENTRADA LOCAL DE DITEA. EXT – DÍA
ALBERTE, ANTONIO e LARA agardan na entrada do local falando das súas cousas, frotando as mans polo frío. Nestas ven pasar un camión con ANTELO ó volante.

Esta mesma escena e cun camionciño semellante a este, repetímola por Galicia adiante, ata onde me chega a memoria, nos seguintes sitios, representando "Melocotón en xarope":

2005

Mércores 31 de novembro: Ribeira

Mércores 14 de decembro: Santiago

2006

Sábado 24 de xuño: Arzúa

Domingo 15 de outubro: Narón

Sábado 21 de outubro: Outes

Sábado 28 de outubro: Vila de Cruces

Sábado 11 de novembro: Brión

Venres 17 de novembro: Laracha

Domingo 19 de novembro: Lousame

Domingo 26 de novembro: Porto do Son

Sábado 16 de decembro: Lugo

Domingo 17 de decembro: Touro

2007

Sábado 3 de marzo: Cee

Sábado 10 de marzo: Salceda de Caselas

Poste bai Marcos

2007-03-26T20:50:00.001+02:00

Ola! Xa había tempo que non nos comunicabamos, pero hoxe (ademais de ser o meu santo no calendario ortodoxo) é a véspera do Día Mundial do Teatro, e o blog de Ditea non pode espertar pola mañá sen un manifesto quentiño para almorzar... Aí vai o Manifesto da UNESCO, do que este ano se encargou Bin Mohammed Ao Qasimi:

Manifesto do Día Mundial do Teatro, 27 de marzo de 2007.

A súa maxestade Sheik Dr. Sultán bin Mohammed Ao Qasimi
Membro do Consello Supremo dos Emiratos Árabes Unidos e Gobernador de Sharhah

Moi novo descubrín o amor polo mundo fascinante do Teatro. Puiden entender e aproveitar a súa verdadeira esencia cando empecei a crear, dirixir e actuar nunha obra teatral de carácter político que provocou a cólera das autoridades da época. Confiscaron todo o que se atopaba no teatro, e procederon ao seu peche ante os meus propios ollos. O espírito do Teatro que vivía en min non tiña outra elección, fronte aos soldados armados, que a de refuxiarse e aferrarse á miña conciencia. Nese momento comprendín a forza e o poder do Teatro fronte a quen non toleran a opinión dos outros, e aprendín, con certeza, o papel grave e importante que o Teatro pode desempeñar na vida dos pobos.

Durante os meus anos de estudante universitario no Cairo, a escena penetrou no profundo da miña conciencia e botou raíces, lin todo canto se escribía sobre o Teatro e tiven ocasión de asistir aos espectáculos máis diversos. Este descubrimento profundou en anos posteriores e hoxe, o Teatro continúa interesándome de xeito xeral.

Aprendín a través das miñas lecturas, dende a antiga Grecia até os nosos días, a maxia potencial que o mundo do Teatro contén e a súa capacidade para descubrir as profundidades do alma humana e revelar os seus misterios. O Teatro constitúe un factor de unificación dos seres humanos, e o home pode a través del, encher o mundo de amizade e abrir horizontes de diálogo entre os pobos, sen distinción de raza, cor ou crenza. Foi para min un factor suplementario para aceptar ao Outro tal cal é. Comprendín, tamén, que o ben unifica aos seres humanos e que o mal sepáraos.

As guerras que golpearon á humanidade dende os vellos tempos atoparon profundas xustificacións nas intencións maléficas que non saben apreciar a beleza. E a beleza perfecta só se atopa na Arte do Teatro, recipiente que contén todas as Belas Artes. O que non saborea a beleza non pode apreciar o valor da vida; e o Teatro é a vida.

Necesitamos hoxe rexeitar as guerras, absurdas en todas as súas formas, e as discrepancias dogmáticas que flaxelan, en ausencia dun freo moral, os espectáculos de violencia e asasinatos cegos que van mergullar ao planeta nun mundo sinistrado por epidemias endémicas, ou os problemas de desertización e seca. Todo iso é causado pola ausencia dun diálogo auténtico que posibilite facer deste mundo un lugar onde vivir xuntos.

Amigos do Teatro, unha tempestade desencadéase sobre o noso planeta causada pola violencia dun torbellino de sospeitas e suspicacias, que ameaza con impedirnos ter unha visión clara das cousas. As nosas voces son sufocadas e non chegan a todos os oídos por mor da violencia e a división entre os pobos. Esta tempestade ameaza con desviarnos para afastarnos a uns dos outros. Debemos opoñernos aos que fan soar a corneta para desencadear tempestades; non para destruílos, senón para afastarnos de atmosferas contaminadas e consagrar os nosos esforzos á comunicación e establecemento de relacións amistosas, con quen predican a fraternidad entre os pobos.

Se o Teatro depende da vida, nós estamos avocados á desaparición.

Sultán bin Mohammed Ao Qasimi

FELIZ DÍA DO TEATRO! En breve achegaremos máis novas... De momento, adianto que aos 'Pexegos' aínda lles quedan, polo menos, outras dez funcións, que a nova obra vai collendo pulo, que o sábado tivemos paparota (a gastronomía tamén é importante, ou?) e que temos o local precioso e a oficina ordenadiña (non era sen tempo!) grazas ao espectacular traballo de Rafa (que por certo é de Goián, e insiste en que actuemos por alí, eu encantada). Bicos e moita merda!

San Martiño en Brión

2006-11-11T12:09:00.001+01:00

San Martiño oficial, do Monforte ao Nepal! O magosto para agosto... Que razón tiñan os Resentidos, esta época de matar porcos, de chourizo, castañas e viño novo tiña que ser oficial, universal e festivo en todas partes. Pero Ditea non para. Seguimos con Melocotóns a voltas por Galiza adiante: a próxima parada cae preto da casa. Nesta mañanciña de San Martiño están Antelo, Antonio e Alberte como campións montando o salonciño da casa de Dona Pilar no Centro Polivalente. Xa van alá moitas! Narón, Serra de Outes, Viladecruces... e as que quedan! Lousame, Cee (algún día), Touro, Boiro... Mentres, temos unha sorpresa no prelo. Andamos aí na tradución dunha obra que pode ser a propia para celebrarmos o noso 50 aniversario, e seguimos mirando máis textos. Por certo, admítense suxestións! Precisamos algo preferibelmente cómico, cunha escenografía sinxeliña, a poder ser, para uns sete actores / actrices. Principal problema: estes luras. O autor ou autora do texto ten que levar oitenta anos mort@ ou ter a obra publicada cunha licencia copyleft ou dicir expresamente que nola cede sen cobrar dereitos. Se somos un grupo afeccionado! En fin... Viva a cultura libre, e viva o San Martiño! Vémonos en Brión!

Dia da camiseta

2006-03-30T01:44:00.001+02:00

A cousa empezou asi:
- Ti que talla de camiseta usas?
- Pois a verdade non o sei, o "L"?

Con pequenas cariacons foise repetindo o conto, bueno ainda non chegaron as nenas da S... ou son clasificadas S, bueno desas son todas e somos todos os mais pequenos e os mais grandes.

Non sei que diria Bill Murray pero se poderia facer unha version moi a altura de "O día da camiseta" pero non pasa nada o tema e non quedar
colgado na tradución, nin pecar de fantasma, no sexa que te teñan que cazar.

En Vedra....Teatrofilia

2006-03-27T13:07:00.001+02:00

Lonxe de erixirme en portavoz de alguén sintome na obriga de recoller e deixar fe do día onte vivido.

A mostra organizada pola xente de PAPAVENTOS no concello de Vedra e unha de esas iniciativas que medran e fan medrar o teatro amador.

Falando de amantes, pouco mais acerto hoxe que falar agradecido do cariño e o sentimento de acollida que sentimos, esta vez estou certo de comparti-lo sentimento, que nos brindaron os compañeiros que permitindonos compartir onte a velada o teatro e, como non, as viandas. Nada mais que, e seguimos falando de amantes, que expresar a ledicia de compartir o amor pola escea.

Día internacional do teatro

2006-03-27T03:05:00.001+02:00

Calquer día é un bo dia para comenzar esta colección de memorias, sentimentos e vivencias; as pasadas e as que viran.

Tal vez poucos días millores que esta madrugada, a volta dunha funcion, con unha manchea de sensacions, sorrisos e folgos renovados enriba das sacrosantas táboas dun escenario; ganas renovadas de facer que o noso común proxecto siga cumplindo anos. Tal vez esta a millor de todas polo que celebramos hoxe.

Co desexo de que nuncan se deixen de cumprir os soños, de que noites como esta noite enchan a nosa vida, queremos e quero sentir e seguir sentindo un renovado ánimo que leve, que nos leve, a decir: viva os oficiantes de esa maxia que é o teatro!

Este o manifesto correspondente o dia Internacional ddo teatro:

Un raio de esperanza

Víctor Hugo Rascón Banda

Todos os días deben ser días mundiais do teatro, porque nestes vinte séculos sempre se mantivo acendida a chama do teatro nalgún recanto do planeta.

Ao teatro sempre se lle anunciou a morte, sobre todo co xurdimento do cine, da televisión e agora cos medios dixitais. A tecnoloxía invadiu os escenarios e esmagou a dimensión humana, tentouse un teatro plástico, próximo á pintura en movemento, que desprazou a palabra. Houbo obras sen palabras, ou sen luz ou sen actores, só manequíns e bonecos nunha instalación con múltiples xogos de luces.

A tecnoloxía tentou converter o teatro en fogo de artificio ou en espectáculo de feira.

Hoxe asistimos ao retorno do actor fronte ao espectador. Hoxe presenciamos o retorno da palabra aos escenarios.

O teatro renunciou á comunicación masiva e recoñeceu os seus propios límites que lle impón a presenza de dous seres que, fronte a fronte, se comunican sentimentos, emocións, soños e esperanzas. A arte escénica está deixando de contar historias para debater ideas.

O teatro conmove, ilumina, incomoda, perturba, exalta, revela, provoca, transgrede. É unha conversa partillada coa sociedade. O teatro é a primeira das artes que se enfronta coa nada, coas sombras e co silenzo, para que xurdan a palabra, o movemento, as luces e a vida.

O teatro é un feito vivo que se consume a si propio mentres se produce, mais sempre renace das cinzas. É unha comunicación máxica na que cada persoa dá e recibe algo que a transforma.

O teatro reflicte a angustia existencial do home e desentraña a condición humana. A través do teatro, no falan os seus creadores, senón a sociedade do seu tempo.

O teatro ten inimigos visibles, a ausencia de educación artística na nenez, que impide descubrilo e gozalo; a pobreza que invade o mundo, afastando aos espectadores das butacas e a indiferencia e o desprezo dos gobernos que deben promovelo.

No teatro falaron os deuses e os homes, mais agora o home fala con outros homes. Por iso o teatro ten que ser máis grande e mellor que a vida mesma. O teatro é un acto de fe no valor da palabra sensata nun mundo demente. É un acto de fe nos seres humanos que son responsables do seu destino.

Hai que vivir o teatro para entender que nos está pasando, para transmitir a dor que está no aire, mais tamén para albiscar un raio de esperanza no caos e no pesadelo cotiá.

Vivan os oficiantes do rito teatral! Viva o teatro!